मुटु छुने कथा

१दिन चरिले चरालाई
भन्यो तिमीले मलाई
छोडेर
कहिल्यै उडेर त जाँदैनौ ?
चरा : उडेर गएछु भने
तिमी मलाई छोप्नु नि त!
चरि : मैले तिमीलाई
छोप्न त सक्छु तर
फेरी तिमीलाई पाउन
आफ्नो बनाउन सक्दिन
कि?
चरि को यो कुरा सुनेर
चराको आँखामा आँशु छलक्क
छल्कियो उसले आफ्नो दुबै
पखेटा भाँचिदिई
अनि चरि लाई भन्यो सानु
अब हामी जिवनभरी सँधै
साथमै रहनी है कहिल्यै
नछुट्टिने अब!
समयले कोल्टे फेर्यो
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
१दिन
ठुलो आँधिबेरी तुफान
आयो आफ्नो ज्यान
बचाउनको निम्ति चारि उड्न
थाली
अनी चरा ले
भन्यो तिमी उडेर जाउ म त
उड्न
सक्दिन सानु
आफ्नो ध्यान राख्नु है
चरि भुर्रर्रर्र उडेर
गई
केहि समय पछि अचानक
तुफान
रोकियो (थामीयो)
मौसम सफा भयो
अनी चरि वापस फर्केर
आयो र आउँदा त
चरा मरी सकेको रहेछ
चराले
एउटा डाली हाँगामा केहि लेखेर
छोडेको थियो
त्यो चरी ले पढी, तेस
मा थियो
प्रियसानु-तिम्र
ो विश्वास मा आज
यो संसार बाट
बिदा भय ,,म
बिना पनि तिमि सदा सुखी-
खुसि रहनु
ल .....कति स्वार्थी चरि रहेछ ,.
उस्को लागी चराले आफ्नो पखेटा भाच्नु ब्यर्थ भयो

 मुटु छुने कथा तपाइको को बीचमा लाएको छु ....
यो कथा लेख्नु भएको छ
Gajurel Nepali Bquib

Read more...

आएन ऊ फर्केर -Geeta

शान्ता आज पनि चिट्ठी बोकेर नकुलको आँगनमा पुगेकी थिई, नकुल ढोकाबाट बहिर निक्लिदै थियो। तर शान्तालाई आफूले पढन नपाएकोमा साह्रै दुख लागेको थियो। नकुललाई भने कत्ति पनि झन्झट लागेको थिएन। किनकि उसलाई अरुलाई सयोग गर्न पाउदा आनन्द लाग्थ्यो। शान्ता नकुलकी गाउँले भाउजू थिई र साँच्चै नै सुशील र स्वाभिमानी थिई।शान्तालाई देखेर नकुल भन्छ, "ए शान्ता भाउजू! दाइको चिट्ठी आएछ। खै दिनुस् त तपाईंलाई सुन्न हतार मलाई पढन हतार।" शान्ता मनभरि पीडालाई लुकाएर आफनो हात अघि बढाउँछे। अनि नकुल अशिमको चिट्ठी पढ्छ, "पुजनीय मेरी आमालाई पाउ परी ढोग, र साथै मेरी प्यारी जीवनसँगीलाई अति न्यानो मुटुभरिको चोखो माया। सबै मेरा मान्यजनहरूलाई धेरै धेरै सम्झना यो परदेशीको तर्फबाट। अनि मेरो गाउँले भाइ नकुललाई पनि गर्वले भरिएको मिठो माया।" आहा! कति मिठा शब्द। शब्दका भोकालाई त साँचै भोक नै मेटाउने। तर शब्दले यहाँ भोकाको भोक र नाङ्गो आँग ढाकिंदैन थियो। घरबारी साहुको नाउँमा बन्दकी राखेको थियो। घरमा मृत्यु कुरेर बसेकी बुढी आमा सधैं आँसुमा डुबेकी थिइन्। तर आज पनी पैसा पठाउनेको कुरा चै लेख्न भुसुकै भुलेको थियो अशिमले। शान्ता मनभरि उही पीडा र ब्याथा बोकेर नकुलको हातबाट चिट्ठी लिएर घरमा आउँछे। सासूको "शान्ता! ए शान्ता!" को बोलाइलाई मसिनो स्वरमा उत्तर दिन्छे, "हजुर।" "अनि के लेखेछ हँ अशिमले चिट्ठीमा?""सबै राम्रो नै छ रे।""पैसा कहिले पठाउँछ रे त?"शान्ता आफ्नो पतिको आड लिन्छे, "आमा धेरै चिन्ता नगर्नू के! एकैचोटि सबै ऋण चुक्ता हुने गरी पठाउनुहुन्छ रे।" सासूको त मन केही पलको लागि भए पनि शान्त बनाउँछे। तर आफ्नो भने रातभरि आँसुको भल। कहिले रित्तिदैनन् उसका यी आँसु। हरे! छोरीको जन्म हारेको कर्म भनेर उखान त त्यत्तिकै बनाएको होइन रहेछ बुढापाकाले। आज पनि यिनै नाना थरी कुरामा चार-प्रहर रातको मिरमिरे प्रहर फाटेको थियो शान्ताको। बिहानको चिसो हावाले आँखा जोडन खोज्छे, तर सासूको खोकीले ब्युँझाउँछ उसलाई।ऊ जुरुक्क बिछ्यौनाबाट उठेर भान्सतिर लाग्छे। चुलो जोडेर तातो पानी बसाउँछे। केही बेरमा नुन चिया बनाएर सासूछेउमा जान्छे। दुबै सासू-बुहारी चिया खान्छन, तर मनभरिको पीडा त बाँढेर रित्तिंदैन र अरुलाई केही क्षणलाई ढाँटे पनि आफ्नो मन, आँफैसँग ढाँट्न नमिल्ने। के गर्नु? चिया खाइसकेपछि शान्ता पत्कर टिप्न डोको बोकेर हिड्छे।सासूको खोकी गाउँको निकै परसम्म एक तमासको सुनिन्छ। गाउँको हेल्पोस्टबाट त कति औषधी बोकेर खुवाको हो। तर निको भएको भने होइन। टाढा लैजाऊँ पैसाको अनिकाल। कसलाई सुनाउनु हात पसारेर माग्ने ठाउँ पनि बाँकी थिएन। घरको दु:ख मुटुभरि बोकेर पैसा कमाउन परदेश लागेको पतिको पत्तो खबर थिएन। कति कहाली लाग्दो जिन्दगी? कस्तो बेडम्बना? यो मनलाई बुझाउँने ठाउँ नै छैन। के ऊ साँचै कठोर मनको धनी पुरुष हो त? साँचै मेरी आमाले भनेकी थिइन्, "छोरा मान्छेको आँखाले देखे मात्र माया हुन्छ रे।" के यो साँच्चै हो त? शान्ता मनभरि कुरा खेलाउँदै पत्करको भारी पुराउँछे। हुन पनि हो बिहा अघि त शान्ताले न अशिमलाई देखेकी थिई न चिनेकी। बिहा गरेको २ महिना पनि राम्रो बित्न नपाई अशिम परदेश लागेको आज एक बर्ष हुनलाई पन्ध्र दिन बाँकी रहेछ। अब साहुको नाउमा राखेको घरबारी पनि उसैले खाने पर्यो। शान्ता आँखाका बगेका आँसुका भेललाई पछ्यौराको फेरले पुछेर डोको बोकेर घरमा पुग्छे। उसको घरमा नकुल पनि थियो। शान्ता आत्तिंदै नकुललाई सोध्छे, "बाबु तपाईं यहाँ?""हो भाउजू। आमालाई जवरोले हन-हन भएछ। मसँग औषधी थियो पुर्याउन आएको। म अहिले लाग्छु पनि। आमको राम्रो ख्याल गर्नुहोला।" भनेर बाटा लाग्छ।शान्ताको परिवारको लागि गाउँभरिमा नकुल त थियो एउटा दु:खमा साथ दिने। शान्ताका न देवर न जेठाजु- न नन्द न आमाजू कोही थिएनन्। त्यसैले शान्ताका आमा बुवाले छोरीले सुख पाउँछे धेरैको बुहार्तन खप्नु पर्दैन भनेर अशिमसित बिहा गरिदिएका रे। आमाबुवालाई आफ्नो काखबाट छोरीलाई पन्छाउन पाए साह्रै आनन्द। बढेकी छोरी घरमा राख्दा पनि गाउँलेको कुराको बै-बै हुन्छ। कस्तो संस्कार हो यो? छोरीको त आस्तित्वहिन जिन्दगी। उसको त आफ्नो जिन्दगी नै छैन अरुको नाउँसित नजोडी। "शान्ता, ए शान्ता!" "हजुर!" "यहाँ मेरो नजिक आ' त।" "किन आमा?" साह्रै असल थिइन शान्ताकी सासू। अनि शान्ता के छेउमा पुग्छे सासू भन्छिन्, "त्यो अशिमलाई एउटा चिट्ठी नकुललाई भनेर लेखन लगाएर पठान बा। म त डाँडा पारीकी घाम। म मरेपछि तेरो बिजोक हुने भयो।" शान्ता आफनो हातले सासूको मुख छोपिदिन्छे, "किन त्यस्त्यो अशुभ बोल्नु भएको नि?" "के गर्छेस् बाबै? यो नै सत्य हो कि सबैले यो संसार छोड्नै पर्छ एक दिन। तेरो मायाले म सधैं तसँग नै कहाँ बस्न पाउछु र बा!" शान्ता नकुलको घरतिर लागछे। नकुलको घरमा चालचुल थिएन। ढोकामा ताल्चा ठोकेको थियो। तै पनि शान्ता केही बेर पिंढीमा कुरेर बस्छे। केही बेरपछि नकुल आइपुग्छ। "ए! शान्ता भाउजू कति खेर आउनु भएको नि?""एकैछिन अगाडि हो बाबु।""अनि आमालाई अलि सन्चो भयो?""छैन, उस्तै छ। छोराको धेरै चिन्ता लिनुहुन्छ त्यसैले होला। अनि बाबु म त तपाईंलाई फेरि दु:ख दिन आएकी।""केको दु:ख भाउजू? यो जीवन त अरुको सेवा कै लागि जन्मेको हो नि। भन्नुस् न मैले के गर्नु पर्यो?" "तपाईंको दाइलाई एउटा चिट्ठी लेखिदिनुस् न बाबु। आमा साह्रै बिरामी हुनुहुन्छ चाँडै घरमा आउनू रे भनेर। कतै आमा बिरामीको खबरले घरको याद आउँछ कि!" "हुन्छ भाउजू तपाईं धेरै चिन्ता नलिनुस्। अर्काको देशमा कहाँ आफूले भनेर सोचेको जस्तो हुन्छ र भाउजू? केही सारो गाह्रोमा अड्किनु भयो होला नि! नत्र गाउँमा छँदा त त्यति खराब मान्छे त होइन। अब उहाँलाई शहरको बातावरण्ले नै खराब बनाएछ भने के जानौं भाउजू।" त्यसपछि नकुल चिट्ठी लेखन तयार हुन्छ। "दाइ अशिम, म गाउँले भाइ नकुलको तर्फबाट दुबै हात जोडेर नमस्कारका साथै धेरै सम्झना। दाइ, कि तपाईंले गाउँघर छोडेदेखि यी पाटी पौवा देउराली त सुन्ने भएकै नै छन्। त्यो भन्दा पनि तपाईंको घरको हालत धेरै कमजोर छ। तपाईं गएदेखि आमा सधैंको बिरामी। घरबारी पनि साहुले भाका पुग्यो छोड्नू भनेको भन्यै छ रे। हामी गाउँले सबै छक्क परेका छौं कि एउटा असल र सिधा गाउँलेको छोरोको मनलाई परदेशले कसरी धमिलो बनाइदियो। आफ्नी जन्म दिने आमालाई र जन्मभूमिलाई नै चट्टकै भुल्ने गरी दाइ? ल दाइ आमाको स्वास्थ्य धेरै कम्जोर हुँदैछ। भाउजूको पनि उही हालत छ। यो चिट्ठी पाउने बित्तिकै घरमा आउनु होला। तपाईंको चिट्ठीको आशमा शान्ता भाउजूका धेरै दिन र रात बिते, तर तपाईंको चिट्ठी आएन। त्यसैले यो चिट्ठी लेखेको हो। ल त उही गाउँले भाइ नकुल।"नकुलले चिट्ठी लेखेर शान्तालाई सुनाउँछ र सोध्छ, "भाउजू ठीक छ?"शान्ता "ठीक छ बाबु" भन्छे र सारीको फेरमा गाँठो पारेर राखेको चिट्ठी पठाउने पैसा नकुललाई दिन्छे।"बाबु तपाईंले यो हामीप्रति लगाएको गुण के गरी तिर्ने होला नि?""भाउजू त्यसो नभन्नुस् न। एउटा मान्छेलाई दु:ख पर्दा अर्को मान्छे काममा आएन भने के गाउँ समाज भएर बस्नु त?"त्यसपछि शान्ता घर आउँछे। सासू उही सधैंको जस्तो लामो-लामो सास र खोकीमा रुम्मलिएर मुर्छा परेकी-पर्यै नै छिन्। तातो पानी बेसार राखेर तताएर शान्ता सासूको छेउमा जान्छे। हातको अाढेस लगाएर उठाएर शिरानीको सपोर्ट लगाएर राखिदिन्छे। सासू आँखाबाट आँसु झार्दै शान्तालाई हेर्दै भन्छिन्, "तेरो साह्रै पाप लाग्छ होला मलाई शान्ता।"तिनै शब्दमा रुम्मलिएर केही-बेर सासू बुहारी रुन्छन्। तर कति रुने? दु:ख त जहाँको त्यहीं नै छ। बिधिको बिधान र लेखेको लेखन त नभोगी कसैलाई सुखै छैन। सधैंको थला परेर ओछ्यानमा परेकी सासूले पनि यो पापी संसारबाट मुक्ति पाइन्। तर अशिमको कुनै खबर आएन। उसलाई न यो धर्तीले खायो न आकाशले निल्यो केही थाहा भएन। सासूको दागबत्ती पनि शान्ताले नै दिई। गाउँलेको हरेक मुटु छेड्ने बचनलाई पनि सहेर जिन्दगीको लडाईं लडी शान्ता। तर भनिन्छ कि नारी धर्ती हो। हो नारी साँच्चै धर्ती हो तर उसको पीडालाई चै सधैं मुल्यहिन बनाइन्छ। सुन्दरताकी खानि हो नारी मायाकी प्रतिमूर्ती हो नारी। तर असल कामको भागीदार हुनलाई चाहिं धेरै अभागीकी खानी हो नारी? धेरै दु:खको भाग उसैलाई नै लगाइन्छ, कलङ्कित पनि उसैलाई नै पारिन्छ। आज शान्ता अशिमको एक त्यान्द्रो पोते र एक चिम्टी सिंदुरमा बाँधिएर बसेकी छे। तर अशिम आएन। आएन, ऊ फेर्केर आएन। कहिले पनि आएन। गीता थापा (दोषी) इजरायल  Source : Preshchautari

Read more...

अधुरो प्रेम कहाँनी - Kiran Sth

यो कथा मेरो साथी को हो जो अस्ती भर्खर १० तारिख मा मृत्यु भयो उस्ले मलाई मेल गरेको थियो जुन कथा मसङ्ग नि समबन्धित छ र उस्को कहाँनी पनि छ जुन आज मैले प्रस्तुत गर्दै छु । एउटा कुरा परिवर्तन गरेको छु उस्ले  roman  बात लेखेको थियो अङ्रेजिमा भने मैले नेपाली युनिकोड बात लेखेको छु सबै कहाँनी ।

उन्लाई मैले देखेको पनि धेरै भएको छैन भर्खर २-३ महिना जती भयो होला । मलाई थाहा छ उस्को प्रेमी छ तर पनि घरी घरी उसङ्ग नाता जोद्न मन लागि रहन्छ ।  यो कुरा हो यही बर्ष २०६८ को BBS फर्स्ट  Year को  Admission  को बेला हो । म आफ्नो पढाई निरन्तर गर्न चाहन्थे तर आफ्नो जिन्दगी ले साथ नदिने कुरा त  Sure थियो तर पनि जती दिन सम्म निरन्तर गर्न सक्छु गरी रहनेछु भन्ने लागेको थियो त्यसैले मैले पब्लिक युथ मा पढ्ने निर्णय गरे तर एक दिन मेरो फेसबुकको साथी लाई सोधे कता पढ्ने भनेर उस्को रोजाइ थियो पिपुल्स क्यम्पस । मैले तेतै जाने निर्णय गरे । मैले उस्लाई फेस्बूक बात चिनेको थिए उस्को फोतो थियो तर मैले राखेको थिइन । त्यसैले मैले उस्लाई चिन्थे तर उस्ले मलाई चिन्दैन थियो । तर म गए  Admission  नै नगरिकन पढ्नलाई ।  साहेद मैले पूर्व जन्म मा केहि पुन्य गरेको थिए कि जो मैले संसार मा सबै भन्दा राम्रो साथी लाई चिनेको रहेछु । मैले उस्लाई फेसबूकमा देखेको भन्दा धेरै राम्रो थियो । मैले उस्लाई साथी बनाएर धेरै राम्रो गरे जस्तो लाग्यो । मेरो पहिलो दिन उस्लाई देखेको थिए बास्तबिकमा तर उस्ले मलाई चिन्दैन थियो त्यसैले म पनि उसङ्ग गएर बोलिन न त उ नै बोल्न आए उ आफ्नो प्रेमिका सङ्ग बसी रहेको थियो । सुरु को दिन त मलाई खासै त्यस्तो लागेन । म जती दिन कलेज गए त्यती नै मलाई मेरै साथीको प्रेमिका मन पर्न थाल्यो यो मेरो पहिलो अनुभब थियो जो आफुलाई थाहा हुँदा हुँदै पनि प्रेमी छ भन्ने थाहा हुँदा हुँदै मैले उस्लाई  One Sided  माया गर्न थालेको पत्तै भएन । तर एउटा कुरा चाही पक्का थियो मैले चाहेर त के भगवानले चाहेर पनि उस्लाई आफ्नो बनाउन सक्दिन भन्ने कुरा किनकी मेरो जिन्दगी त्यती प्रायप्त थिएन जुन चाही मैले उनि सङ्ग जिन्दगी बिताउन पुगोस ।  हरेक दिन मैले आफ्नो जिन्दगी को दिन गनेर बाची रहेको थिएँ भने उनि सङ्ग कती दिन जिउ थे होला । आज पक्षुतो लाग्छ मेरो बितेको जिन्दगी देखेर यदी मैले आफ्नो जिन्दगी लाई रक्सी र ड्रग्स को साहारा नदिएको भए आज यस्तो दिन आउने नै थिएन । मैले नपिउ पनि कस्को लागी । मलाई कस्ले छेक्ने र न आमा थियो छेक्न न त  Dad नै थियो गाली गर्नलाई । आमाले सम्झाउथ्यो होला एदी भएको भए र Dad भएको भए साहेद गाली गर्थ्यो होला ।मेरो जिन्दगी त काँडा र फुल ले भरिएको रहेछ भनिन्छ , जिन्दगी सुख र दु:ख मिलन हो मेरो खुशी भनेको मैले यती मिल्ने साथी पाए मलाई नदेखी नचिनिकन धेरै सहयोग गरेको छ भने मेरो दुख को त लेख्न ठाउ नै पुग्दैन कापिका पानाहरुमा । जती बेलामा खुशी हुनु पर्ने थियो त्यती बेला शोक मा डुब्नु पर्‍यो मैले । त्यो बेलाको कुरा हो मैले SLC मा फर्स्ट डिभिजनमा स्कुलको दोश्रो भए तर त्यो सुनाउनको लागी मेरो  Dad & Mom त भ ग वान को प्यारो भाई सक्नु भएको थियो । आज रिजल्ट आउने तर के गर्नु दुइ दिन अगाडी नै एक्सिडेन्ट मा मलाई छोडेर जानु भयो दुबै जनाले । सम्पती मात्र छोडेर जानु भयो मलाई केबल सम्पती । मेरो  Mom ra Dad को ठुलो सपना थियो मैले फर्स्ट डिभिजनमा पास गरे भने सबै लाई पार्टी दिने तर रिजल्ट आइ सक्दा म आफै थिए कृयापुत्री को रुपमा । यो चोट त थियो नै फेरी यो चोट माथी पनि अर्को चोट आइ पर्‍यो मेरो जिवनमा । मैले कृयापुत्री बाट निस्किएर याहू मा बस्न थाले दिन रात त्एही बेला भेट भयो मेरो साथी सङ्ग । जो आज पनि मेरो लागी प्यारो छ । आज उ नभएको भए साहेद जिउदो हुने पनि थिन होला । जब जब मलाई मेरो परिवारको याद आउथ्यो तब तब मैले रक्सी को साहरा लिन थाले । पैसा को कमी थिएन मलाई साथी हरु सबै त्यस्तै ड्रगस युज गर्ने गर्थ्यो । पछी मलाई पनि गर्न आग्रहा गर्‍यो पछी मैले पनि गर्न थाले र १ बर्ष बिती सकेको थियो न म अरु सङ बोल्थे न त कलेज नै जान्थे कलेज भर्ना त गरे तर पढ्न गैन तर परिक्षा भनेभने निरन्तर दिइ नै रहे । मेरो नसिब दरो रहेछ म पास भए तर मैले उस्लाई लगभाग बिर्सी सकेको थिए रश्मी । उस्ले निरन्तर मलाई सम्प र्क गर्ने प्रायअस गरिन तर मैले दुखद घडी को कारण ले उसङ्ग नजिक हुन सकेको थिइन   जब मलाई उस्को याद आयो र भेट्न खोजे अकस्मात फेरी म बिरामी हुन पुगे र मलाई मेरो काका काकी ले अस्पताल लिएर जानु भयो र पछी थाहा भयो मलाई Blood Cancer  भएको रहेछ त्यसैले म उसङ्ग टाढा हुनु पर्ने अवस्था त थियो नै तर उस्ले नै मलाई लत्याएर गैन धेरै टाढा म बाट टाढा अब उनि मेरो हुन सक्दिन थिइन उनि अरु कसै को भैसकेको थियो । उस्को त्यो बिछोड सहन सकिन र सम्हाल्नै सकिन र झन ड्रगस र चुरोत अनि रक्सी त जिन्दगी को अर्को नाम भैसकेको थियो मेरो जिवनमा त्यसैले झन छितो मर्ने वाला थिए म मलाई सबै थाहा थियो ।   यदी उस्ले एक चोटी मात्र भनेको भए मलाई छोड्न चाहन्छ भनेर । कसम म उस्लाई राम्रो सङ बिदाइ गर्ने थिए होला  यदी उस्ले एक चोटी मात्र भनेको भए मलाई छोड्न चाहन्छ भनेर । कसम म उस्लाई राम्रो सङ बिदाइ गर्ने थिए होला । साहेद सक्दिन थिए कि होला कि तर जे भए पनि उनि म बात बिदा लि सकेको थियो । र मेरो जिन्दगी यसरि परिवर्तन हुन्छ भन्ने सोचेको थिएन पिपल्स कलेज मा गएर मेरो मन परिवर्तन हुने थाहा भएको भए साहेद म त्यो कलेज नै जाने थिइन ।किन कि जिन्दगी छोटो छ तर सपना मोटो छ अनि कसरी सम्भब छ र त्यसैले गर्दा म कलेज जान छोडें । म आफु दोशी थिए किनकी मलाई सब्से प्यारो लाग्ने साथी को प्रेमिकालाई नै मन पराउनु अपराध त हो नै र मुर्खता पनि । यस्तो अवस्था आउला सपना मा समेत सोचेको थिइन मैले । एकातिर साथी अर्को तिर उस्को प्रेमिका भने अर्को तिर मेरो छोटो आयु । जसरि दोधार मा त म नै थिए । के गर्ने कसो गर्ने मलाई के हि थाहा थिएन । एक दिन जिन्दगी ले यसरि बाटो परिवर्तन गर्‍यो कि मेरो साथिले बिहे गर्‍यो तर प्रेमिका सङ्ग हैन को हि अरु सङ्ग । उस्को प्रेमिका समेत मेरो नजिक भाई सकेको थियो त्यसैले त्यती बेला मैले प्रस्ताब राखे तर उस्ले सोझै अस्वीकार गरिन । मलाई धेरै खुशी लाग्यो किन कि मेरो जिन्दगी मा उनि लेखेकै थिएन । उनि त मेरो साथी लाई नै चाहन्थिन । उन्को प्रेम देखेर म आफै लाई नरमाइलो लाग्यो मैले बिचमा किन बाधा बन्न खोजेको जस्तो लाग्यो   । तर जे होस आफ्नो मन को कुरा त भने नि जस्तो लाग्यो यदी नभनेको भए साहेद पछुतो हुन्थ्यो कि । यसरि दिन हरु बड्दै गए मेरो जिन्दगी घ ट्दै थियो । जती जती म मृत्यु को मुखमा अघी बढ्दै थिए त्यती नै उस्को याद आइ रहेको थियो । त्यसैले मैले मेरो साथिलाई बोलाए भेट्नलाई यो हामी हरुको पहिलो भेट थियो । उ मसङ्ग साहेद १ घण्टा जती बसेर कुरा गर्‍यो होला तर मलाई मेरो जिन्दगी को आदी समय बितेको जस्तो आभास हुँदै थियो । जिन्दगी मा यती खुशी मिल्यो कि सिमाना नै थिएन । साहेद आफ्नो अन्तिम घडी आइ सकेको ले गर्दा हो कि छोटो मिलन पनि जिन्दगी भरिको भयो । यो हाम्रो भेट पहिलो र अन्तिम थियो यस पछी मैले उस्लाई भेट्न न आउन आग्रह गरे किन कि उस्लाई देखे पछी मलाई जिउने इक्षा बढेर आउनेछ तर यो सम्भब हुँदैन र बिदाइ को समय रोएर बिदा हुनु पनि भएन ।  एक चोटी तपाइ पनि भेट्नुहोस मेरो साथिलाई अनि मेरो बयान खेर गएको जस्तो लाग्दैन तपाइ लाई उन्को जिन्दगी पनि दुखले नभरिएको हैन तर उस्ले आफ्नो जिन्दगी खुशी साथ बिताइ रहेको छ । हो यही कारण ले मलाई उस्को फ्यान बनायो । म सङ्ग केवल २ य तीन दिन बाकी छ जती दिन बाच्ने छु त्यती दिन खुशी साथ बाच्ने प्र यास गर्ने छु । मेरो अन्तिम सब्द सबै साथिलाई के भन्न चाहन्छु भने जस्तो सुकै अवस्था मा आए पनि कुलत मा नफस्नुस । तपाइ लाई लाग्दो होला अब जिन्दगी जिएर के गर्नु छ र के मेरो जिन्दगी जिउन लायक थियो र तै मैले तेही सोचेर कुलत मा फसे त्यसैले आज जिउने चाहना हुँदा हुँदै पनि म असम्र्थ छु । तपाइले चुरोट किन्न ५ रुपैया फाल्नु हुन्छ एदी त्यही पैसा सहयोग गर्नु भयो भने मर्ने बेला मा सजिलो हुन्छ जस्तो लाग्यो मैले गरिन त्यसैले यती गाह्रो गरी बाची रहेको छु  । मर्ने बेला मा पुन्यको काम गर्नु रे त्यसैले मैले सबैलाई यो कुरा बताउन चाहन्छु । जती पिडा परे पनि आफ्नो जिन्दगी खेर नफाल्नुस कतै मेरो जस्तै तपाइ को जिन्दगी पनि बिग्रन सक्छ कि के भर जिन्दगी को । आज छ भोली छैन । अन्तिम चोटी मेरो तर्फ बात सबैलाई नमस्कार र म बाट के हि गल्ती भएको भए माफी चाहन्छु धन्यबाद   /

यो  कथा  काल्पनिक  नभएर सत्य हो यसको साक्षी म आफै छू . यो मेरो साथी किरण को सत्यता हो मेरो साथीले मलाई यो कथा पठाको २ दिन पश्च्यात उसको मृत्यु भयो . उसको कथाले साहेद तपाई को मन लाइ छोयो की त्यसैले म पानी आफ्नो तर्फ बाट तपाई लाइ अहिले नै कुलत त्याग्नु होस भन्ने सल्लाह दिन्छु र सुभकामना पनी दिन्छु . 

 फेब्रुअरी - १० , २०१२ Death ऑफ़ किरण

दिबंगत आत्मा ले शान्ति पाओस मेरो साथी किरण Facebook for details

Read more...